ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ

 Γιάννης Τούντας*

 (Αναδημοσίευση από το «Βήμα της Κυριακής», 04/11/2012)

Το γεγονός ότι στα τελευταία δύο χρόνια μειώθηκε η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη κατά 2 δισ. ευρώ περίπου, αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της προσπάθειας για τη δημοσιοοικονομική εξυγίανση της χώρας. Η επιτυχία αυτή οφείλεται περισσότερο στις σημαντικές μειώσεις των τιμών των φαρμάκων και λιγότερο στα αναγκαία διαρθρωτικά μέτρα, όπως είναι η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, τα πρωτόκολλα συνταγογράφησης, η θετική λίστα αποζημιούμενων φαρμάκων, η αναπροσαρμογή της ιδίας συμμετοχής, κ.ά., τα οποία καθυστέρησαν να εφαρμοστούν, κυρίως λόγω των αδυναμιών της δημόσιας διοίκησης. Η καθυστέρηση αυτή δεν κόστισε μόνο ένα διαφυγόν όφελος πολλών εκατοντάδων εκατ. ευρώ για την κοινωνική ασφάλιση, αλλά, επιπλέον, δυσχέρανε  την αντιμετώπιση πολλών χρόνιων στρεβλώσεων που χαρακτηρίζουν την αγορά του φαρμάκου στη χώρα μας με αρνητικές συνέπειες για τη δημόσια υγεία αλλά και για την ελληνική οικονομία.

Βασική αιτία των καθυστερήσεων αυτών, υπήρξε η απουσία ενός ενιαίου κέντρου για τον σχεδιασμό, εφαρμογή, έλεγχο και αξιολόγηση της φαρμακευτικής πολιτικής. Σε όλο το διάστημα  της τελευταίας διετίας, αλλά και προηγουμένως, δεν υπήρξε ποτέ ενιαία και σταθερή εθνική πολιτική για το φάρμακο. Τα ζητήματα του φαρμάκου αντιμετωπίζονταν περιστασιακά, αποσπασματικά και συχνά σπασμωδικά στο παρά πέντε λόγω τρόικας, με αποτέλεσμα η πολιτική τιμολόγησης να αλλάζει κάθε λίγο, η Θετική Λίστα τη μία να θεσμοθετείται και την άλλη να καταργείται ή να μην εφαρμόζεται και τελικά τον λογαριασμό να πληρώνει η κοινωνική ασφάλιση και ο έλληνας φορολογούμενος με τις γνωστές δραματικές συνέπειες που βιώνει η χώρα μας.

Το πρώτο λοιπόν που θα πρέπει να αλλάξει είναι να διαμορφωθεί εθνική πολιτική για το φάρμακο 3ετούς ή 5ετούς προοπτικής, που θα θέσει εθνικούς στόχους, όχι μόνο για τις δαπάνες, αλλά κυρίως για την καταπολέμηση των στρεβλώσεων και τον εξορθολογισμό της αγοράς του φαρμάκου, προκειμένου να παρέχεται στον Έλληνα ασθενή η αναγκαία φαρμακευτική αγωγή, αλλά και να δημιουργείται ένα σταθερό και αξιόπιστο θεσμικό περιβάλλον, που θα προάγει την έρευνα και την επιχειρηματικότητα προς όφελος και της οικονομικής ανόρθωσης της χώρας.

Όμως, μια τέτοια πολιτική δεν μπορεί να παράγεται από το γραφείο του εκάστοτε  βραχύβιου κατά κανόνα αρμόδιου Υπουργού ή Υφυπουργού Υγείας. Από την αρχή της θητείας μου ως προέδρου του ΕΟΦ είχα εισηγηθεί τη λειτουργία ειδικής Επιτροπής ή Ομάδας με τη συμμετοχή των ηγεσιών του Υπουργείου Υγείας, του ΕΟΠΥΥ και του ΕΟΦ, η οποία θα σχεδιάζει, θα εφαρμόζει, θα ελέγχει και θα αξιολογεί τα μέτρα της φαρμακευτικής πολιτικής. Που θα συνδιαλέγεται συντεταγμένα με τους κοινωνικούς εταίρους (εταιρείες, φαρμακοποιούς και γιατρούς), οι οποίοι πρέπει  να αντιμετωπίζονται ως σύμμαχοι και όχι ως αντίπαλοι της εθνικής προσπάθειας που καταβάλλει η χώρα για τη δημοσιονομική εξυγίανση και ανάκαμψη. Που θα διαπραγματεύεται αποτελεσματικά με την Τρόικα, κάτι που δυστυχώς δεν έχει επιτευχθεί ικανοποιητικά μέχρι σήμερα και που θα προχωρήσει άμεσα στην αλλαγή του συστήματος τιμολόγησης του φαρμάκου και στην εφαρμογή της Θετικής Λίστας αποζημιούμενων φαρμάκων με νέα λιγότερο προβληματικά και περισσότερο αποτελεσματικά μέτρα.

Η ισχύουσα τιμολόγηση που νομοθέτησε ο Α. Λοβέρδος και εξειδίκευσε με τις πρόσφατες αγορανομικές διατάξεις ο Μ. Σαλμάς, όντως επιφέρει σημαντικές μειώσεις στις τιμές των φαρμάκων. Μόνο που πρόκειται για ένα πολύπλοκο σύστημα τιμολόγησης, που όχι μόνο παράγει λάθη αλλά και οδηγεί ορισμένα φάρμακα σε εξοντωτικές τιμές πολύ χαμηλότερες από τις χαμηλότερες της Ευρώπης, γεγονός που θα τα οδηγήσει σε απόσυρση σε βάρος της υγείας του έλληνα ασθενή. Ο ΕΟΦ, αν και ανέλαβε μόλις πρόσφατα την ευθύνη της τιμολόγησης, έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια σε χρόνο ρεκόρ να διορθώσει τα προβλήματα αυτά, με πλήρη διαφάνεια. Ωστόσο, η εμπειρία αυτή κατέστησε σαφές ότι το επόμενο δελτίο τιμών πρέπει να στηρίζεται σε μια πιο απλή τιμολογιακή διαδικασία που θα εξασφαλίζει ισοδύναμα οικονομικά οφέλη.

Αλλά και τα κριτήρια της Θετικής Λίστας πρέπει να αλλάξουν, έτσι ώστε να εξασφαλίζεται χαμηλή ασφαλιστική τιμή για τα αποζημιούμενα φάρμακα, χωρίς όμως να αποκλείονται νέα καινοτόμα φάρμακα, αναγνωρισμένης θεραπευτικής αξίας, ενώ ταυτόχρονα θα αποκλείονται πολλά φάρμακα και κυρίως πολλές συσκευασίες και περιεκτικότητες που δεν έχουν κανένα ουσιαστικό θεραπευτικό όφελος, ενώ αντίθετα επιβαρύνουν την κοινωνική ασφάλιση με πολλά εκατ. ευρώ το χρόνο.

*Καθηγητής Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος ΕΟΦ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: